Atrakcje okolic

Klasztor O. Reformatów:

Łatwo zgadnąć, że na wspomnianym wzgórzu usytuowana była dawniej plebania. Warto wspomnieć, że z tym też miejscem kojarzona jest Wietrzna Góra – miejscowość stanowiąca prapoczątek Kazimierza.

W 1589 roku doszło do wymiany dóbr między proboszczem kazimierskim Mateuszem Bechem a Mikołajem Przybyłą. Plebania Góra przekazana została Mikołajowi Przybyle w zamian za tereny przyległe do kościoła parafialnego. W następstwie tej transakcji stało się możliwe ufundowanie nowego kościoła. Fundatorami byli oprócz Mikołaja Przybyły jego ojciec Bartłomiej i szwagier Albert Bugnerowic.

Konsekracja kościoła, a właściwie skromnej kaplicy pod wezwaniem Zwiastowania NMP nastąpiła 11 sierpnia 1591 roku. W ołtarzy umieszczono obraz zwiastowania.

W roku 1627 nastąpiła introdukcja reformatów, którzy przystąpili do budowy klasztoru i rozbudowy kościoła. Klasztor powstawał etapami w latach 1639-1668. Kościół rozrastał się przez dobudowanie zakrystii (obecnie kaplicy św. Rocha), chóru i kruchty. W latach 1762-66 nastąpiła przebudowa kościoła.

Kościół i klasztor z prostokątnym dziedzińcem otoczonym krużgankami wrósł w kazimierski krajobraz i historię. Dzielił z miastem wzloty i upadki. Klasztorny ołtarz pokryły liczne wota. Klasztorny kronikarz pisał, że w 1634 roku waga samych srebrnych wyrobów wynosiła 30 funtów, a 1657 ponad dwa razy tyle. W tymże roku Szwedzi spalili miasto, a kozacy zrabowali zamurowane wota i drogocenne depozyty okolicznych mieszkańców o łącznej wartości ponad miliona złotych. Stało się tak za sprawą zdrady murarza, który kosztowności zamurowywał. Dla miasta i klasztoru nastały ciężkie czasy.

W 1794 roku zdjęto wota jakie od czasów wspomnianej klęski zawisły w kościele. Tym razem 38 funtów wyrobów srebrnych i złotych braciszkowie oddali dla wspomożenia powstanie kościuszkowskiego. Niestety niecały miesiąc później powstanie upadło, a słuch po kosztownościach zaginął.

W czasie powstania listopadowego Kazimierz jaki i cała Lubelszczyzna wielokrotnie był wyzwalany i ponownie popadał w rosyjską niewolę. W kazimierskich spichlerzach i klasztorze zgromadzono ogromne zapasy żywności i furażu dla potrzeb powstania. Tylko niewielką część udało się uratować wywożąc za Wisłę. Większość trafiła w ręce Rosjan.

Szczególnie tragiczne skutki dla Kazimierza i klasztoru przynosi upadek powstania styczniowego. W powstaniu tym oo Reformaci biorą czynny udział. Ukrywają i pielęgnują rannych. Ojciec Leon Głowacki był kapelanem oddziałów powstańczych zgrupowanych w Kazimierzu. Aktywnymi uczestnikami patriotycznego zrywu są też gwardian ojciec Roch Jaśkiewicz, ojciec Jakub Burzyński, ojciec Bonawentura Czerniawski i furtjan brat Symeon Czerniakowski. Dwaj ostatni swój udział w powstaniu przypłacili życiem.

Po upadku powstania, w 1867 roku Kazimierz traci prawa miejskie. Kara spotyka też klasztor. Następuje kasata klasztoru – 18 czerwca 1866 roku zakonnicy opuszczają klasztor przenosząc się do Pińczowa. Na straży ocalałego majątku klasztornego pozostał samotnie ojciec Adrian (Hadrian) Gałuszkiewicz. Trwał na swoim posterunku ponad dwadzieścia lat. Stał się bohaterem noweli Bolesława Prusa „Z żywotów świętych”. Zmarł w listopadzie 1889 roku.

Analogiczną funkcję jak ojciec Adrian Gałuszkiewicz pełnił kilkadziesiąt lat później ksiądz Stanisław Szepietowski, wielki przyjaciel malarzy nazywany przez nich opatem. W owym czasie cele nieczynnego nadal klasztoru pełniły funkcję internatu utworzonej w 1918 roku Szkoły Rzemiosł Artystycznych. Ksiądz Szepietowski przebywał w Kazimierzu do 1928 roku. W roku tym reformaci powrócili do kazimierskiego klasztoru.

Druga wojna światowa to kolejny dramatyczny okres w historii miasta i klasztoru. W 1942 roku zakonnicy musieli opuścić klasztor, w którym Niemcy urządzili katownię. Swoją pierwotną funkcję pełnił jedynie przyklasztorny kościół. Stan taki trwał do lipca 1944 roku gdy zakonnicy wracają na krótko do klasztoru, niewiele później zastępuje tak zwane wysiedlenie całego miasta gdy front zatrzymuje się na Wiśle do ofensywy w styczniu 1945 roku.

Mury klasztoru są więc świadkami historii naszych okolic w przenośni i dosłownie, bo w murach tych tkwią liczne tablice poświęcone fundatorom klasztoru, ludziom zasłużonym dla miasta, bohaterom i ofiarom szczęśliwych i tragicznych okresów naszej historii.

Msze święte w Kościele Zwiastowania Najświętszej Marii Panny


Dni powszednie: 7.00, 8.00, 18.00 (19.00*)


Niedziela: 7.00, 8.30, 10.00, 11.30, 18.00 (19.00*)


Nabożeństwa Fatimskie (pierwsza sobota miesiąca): 7.00, 8.00, 12.00, 18.00 (19.00*) – w intencji próśb i podziękowań do Matki Bożej Kazimierskiej. Różaniec św.: po mszy św. o godz. 8.00 (1 cz.) i 12.00 (2 cz.) oraz o godz. 15.00 – 3 cz. I godz. 17.30 (18.30*) – IV cz.

Codzienne nabożeństwo – 17.30 (18.30*)


W każdą sobotę wieczorna msza św. w intencji próśb i podziękowań do Matki Bożej Kazimierskiej.

 

Zamek w Janowcu:

 

Zamek w Janowcu nad Wisłą jest siedzibą jednego z oddziałów Muzeum Nadwiślańskiego. Dawniej był własnością magnackich rodów Firlejów, Tarłów i Lubomirskich.

Obecnie turyści mogą zwiedzać zespół budowli:

Zamek bastejowy wzniesiony na pocz. XVI w. i rozbudowywany do XVIII w. Z jego powstaniem związani są wybitni architekci i rzeźbiarze: Santi Gucci Florentino (renesans), Giovani Battista Falconi i Tylman z Gameren (barok). Do zwiedzania: dziedziniec, krużganki i taras widokowy na pradolinę Wisły, odbudowany Dom Północny z wystawą "Historia zamku. Budowa, Rozbudowa, Konserwacja".

Dwór barokowy, z lat 70-tych XVIII w. przeniesiony z Moniak koło Urzędowa. We dworze znajduje się stała wystawa wnętrz dworu ziemiańskiego oraz pokoje gościnne.

Spichlerz zbożowy, drewniany z XIX w., przeniesiony z Podlodowa nad Wieprzem. Wewnątrz wystawa etnograficzna: sztuka ludowa, rzemiosła, transport wodny, rybołówstwo.

Stodoła drewniana z XIX w., przeniesiona z Wylągów. Do zwiedzania: wystawa zabytkowych pojazdów konnych pochodzących z prywatnej kolekcji Jana Wzorka.

Zespół zabudowań gospodarczych - dawny lamus-wozownia i domek mieszkalny z lat 20-tych XX w.

 

Kościół pod wezwaniem Św. Anny

 

Kościół św. Anny nazywany jest szpitalnym, ksenodochialnym czy orientowanym.


Drewniany budynek istniał już co najmniej od 1530 roku. Murowany stanął w tym miejscu ok. 1670. Świadczy o tym napis na belce tęczy. Inny napis, na ścianie północnej, ustala datę konsekracji dokonanej przez biskupa Mikołaja Oborskiego na 1671rok.

Kościół wzorowany jest w planie, bryle, kształcie, grubości murów a nawet w ważniejszych partiach dekoracyjnych na kazimierskiej Farze.

Budowla składa się z prostokątnej nawy i z węższego od niej prezbiterium, zakończonego prostą ścianą, za którą mieści się zakrystia i skarbiec na piętrze. Pod prezbiterium jest podziemie, gdzie znajdują się trumny i ludzkie szczątki. Do wnętrza prowadzą dwa wejścia: główne i boczne.

Elewacja czołowa i tylna zwieńczone są renesansowymi szczytami, przypominającymi przedni szczyt Fary. Ich dekoracja składa się z pilastrów i wnęk. Elewacje boczne mają po 4 pilastry. Nad ścianą tęczy wznosi się sygnaturka.

Kościół posiadał kiedyś bibliotekę, która mieściła się w skarbcu. Została ona jednak przeniesiona do Fary.

 

Kamienica Biała:

 

Kamienica Biała na ulicy Senatorskiej pochodzi z XVII wieku. Chociaż podczas jej budowy czerpano natchnienie z Kamienicy Celejowskiej to ma ona znacznie prostszy wygląd. Jej jedynym zdobniczym akcentem jest attyka.

Prosta fasada znajduje praktyczne zastosowanie. Służy mianowicie do zasłaniania dachu. Podzielona jest na dwa pasy. Pas dolny jest gładki, natomiast górny podzielony w ten sposób, żeby powstało coś na podobieństwo trzech edykułów, które wieńczą attykę celejowską.

 

Kamienica pod św. Mikołajem i Krzystofem:

 

Kamienice powstały w XVII wieku. Ich właścicielami byli bracia Mikołaj i Krzysztof Przybyłowie, którzy przyozdobili je wizerunkami swoich świętych patronów (stąd nazwy).

Obie mają identyczny układ fasad: przyziemie z podcieniem o trzech arkadach i piętro z trzema oknami. Fasady przyozdobiono płaskorzeźbami postaci ludzkich i zwierzęcych a także ornamentami roślinnymi. Tutaj mieszają się chrześcijaństwo i mitologia, średniowieczne fantazje i renesansowe groteski. Jednym słowem cała epopeja wykuta w wapniaku i wymodelowana w zaprawie tynkowej.

Dach budynków zamaskowano wysokimi attykami. Składają się one z dwóch kondygnacji oddzielonych od siebie potężnym gzymsem. Prawdopodobnie ich duże rozmiary miały sprawiać wrażanie, że domy są wyższe niż w rzeczywistości.

 

Kamienica Celejowska:

 

Kamienicę Celejowską nazywa się inaczej pod św. Bartłomiejem ponieważ na jej fasadzie, w attyce po prawej stronie znajduje się figura tego świętego. Zwano ją również kamienicą Czarną ze względu na ciemną barwę tynku ściany przedniej.

Nie wiadomo dokładnie, kiedy powstała. Prawdopodobnie w XVI wieku. Została wzniesiona dla zamożnego kupca i rajcy kazimierskiego – Bartłomieja Celeja. Do jej budowy użyto kamienia wapiennego.

Kamienica ma dwie kondygnacje o typowym układzie wnętrz: na parterze obszerna sień i przylegające do niej dwie sale, na piętrze cztery pomieszczenia przykryte drewnianym stropem, z których największe ozdobiono kolumną umieszczoną pomiędzy oknami.

Bogata dekoracja fasady zawiera wszystkie charakterystyczne formy stosowane przez ówczesnych rzeźbiarzy i muratorów. Są oczywiście zwierzęta, ornamenty roślinne i główki cherubinków. W dekoracji attyki znalazły się również figury. Po środku kamienicy widzimy Chrystusa, jako Zbawiciela Świata i Maryję, jako Królową Nieba. Po lewej stronie stoi figura św. Jana Chrzciciela z krzyżem, a po prawej św. Bartłomieja, z nożem, jako narzędziem męczeństwa.

Po II wojnie światowej w kamienicy urządzono pracownię architektoniczno-konserwatorską Karola Sicińskiego. Właśnie tam powstawały projekty odbudowy Kazimierza ze zniszczeń wojennych. W 1964 roku budynek został siedzibą Muzeum Regionalnego przemianowanego w 1972 roku na Muzeum Kazimierza Dolnego a w końcu w 1987 roku na Muzeum Nadwiślańskie. Dzisiaj sale kamienicy służą prezentacji dorobku artystycznego twórców, którzy w Kazimierzu szukali natchnienia.

 

Baszta:

 

Na szczycie wzgórza zamkowego wznosi się okrągła wieża z przełomu XIII i XIV wieku.

Baszta jako tzw. górny zamek pełniła funkcje obronne zanim wybudowano zamek. Niektórzy badacze twierdzą, iż była ona również siedzibą straży celnej, a w nocy służyła jako latarnia rzeczna. W każdym bądź razie, z jej szczytu rozciąga się piękny widok na Kazimierz i dolinę Wisły.

Wysokość wieży jest w różnych miejscach inna, z powodu nierówności terenu. I tak w najwyższym miejscu wynosi ona 19,20 m. Obwód baszty to około 32,50 metra. Natomiast grubość muru zmniejsza się w miarę wzrostu wysokości. Na dole wynosi 4,20 m, na poziomie drugiej kondygnacji około 4 m, na trzeciej 3,70 m, na czwartej około 3 m. Wynika z tego, że w miarę podnoszenia się przekrój poprzeczny jest coraz większy i rośnie z 2,20 m. do 3,40 m.

Od zachodu na wysokości 6 m. znajduje się sklepione wejście. Prawdopodobnie łączyło się ono za pomocą zwodzonego mostu z rampą, co jest zgodne z późnośredniowiecznym systemem budownictwa obronnego.

Wnętrze wieży podzielone jest na pięć kondygnacji. U podstawy każdej z nich znajdują się łożyska belek, na których leżały podłogi.

 

Kościół Farny:

 

Nie jest łatwe dokładne odtworzenie historii powstania Fary. Powodem jest niewielka ilość zachowanych dokumentów. Niektórzy badacze sugerują, że na tych terenach już w XII wieku mogła istnieć murowana świątynia w stylu późnoromańskim. Jednak teoria ta nie znalazła jednoznacznego potwierdzenia w trakcie przeprowadzanych dotychczasowo badań architektonicznych.

Pierwsze wzmianki dotyczące parafii odnajdujemy w Aktach Kamery Apostolskiej z lat 1325-1328. Kościół był wówczas znacznie mniejszy, wykonany z kamienia wapiennego. Na przełomie XIV i XV wieku powiększono nawę, a od zachodu dobudowano wieżę.

 W 1561 roku ogromny pożar miasta zniszczył gotycką Farę. Następne 25 lat pozostawała ona w ruinie. Prawdopodobnie przyczynili się do tego Firlejowie, wyznawcy protestantyzmu, w których rękach znajdowało się starostwo kazimierskie. Odbudowę rozpoczął w 1586 roku proboszcz ks. Mateusz Bech - człowiek postępowy i zaznajomiony z nowymi prądami w sztuce dzięki pobytowi w stolicy.

Zdecydował on, że gotycki kościół zostanie odbudowany w duchu renesansu. Główne zmiany konstrukcyjne polegały na podwyższeniu ścian i zmniejszeniu dachu oraz przykryciu wnętrza sklepieniem kolebkowym z lunetami.

Przebudowano chór. Ściany wewnątrz budynku otrzymały podziały z pilastrów i architrawów, skarpy za pomocą nastawek ucharakteryzowano na pilastry, dawne szczyty gotyckie zamieniono na renesansowe. Położono posadzkę z marmuru czarnego, niebieskawego i różowego. Kościół otynkowano naśladując okładzinę kamienną. Do odbudowy prezbiterium zatrudniono znanego, osiadłego w Polsce Włocha Jakuba Balina. Prace zakończono w 1613 roku.

Smukła gotycka bryła posiadająca renesansową nadbudowę i dekoracje w krótkim czasie stała się wzorem , na którym zaczęto opierać się przy modernizowaniu innych kościołów gotyckich i przy budowie nowych obiektów sakralnych. Kościoły te tworzą liczną na Lubelszczyźnie grupę, opisaną i skatalogowaną przez prof. Tatarkiewicza. Również spichlerze kazimierskie zawdzięczają swoje piękno ówczesnej Farze.

 

Porządek mszy świętych:
niedziele i święta: 7.30, 9.00, 10.30, 12.00, 18.00
dni powszednie: 8.00 i 18.00

 

Zamek:

 

Obecnie na wzgórzu znajdują się tylko ruiny monumentalnej budowli, która powstała za panowania Kazimierza Wielkiego.

Pierwotnie była to budowla obronna. Składała się z przyziemia o sześciu izbach i piętra. Posiadała małą wieżę od strony miasta a od Wisły większą. Wydłużony podwórzec otoczony był murem, w którym po stronie przeciwległej miastu znajdował się brama wjazdowa. Do budowy zamku wykorzystano głównie wapniak.

Kazimierzowska budowla najbardziej zmieniła się w epoce renesansu. Dziedziniec powiększono od strony wschodniej, wprowadzono liczne ozdoby w nowym stylu. Zamek zwieńczono attykami.

Podczas wojen ze Szwedami uległ on ciężkim uszkodzeniom. Naprawiono go dopiero za Augusta II. Dodano wówczas późnobarokowe ozdoby – okładzinę kamienną i portal o charakterze pałacowym przy bramie wjazdowej. Portal tworzyły półkolumny jońskie, dźwigające łamane belkowanie.

Niestety podczas walk pomiędzy Augustem II a Stanisławem Leszczyńskim zamek został ponownie zniszczony. W 1806 roku znajdował się w takim stanie, że władze austriackie nakazały strącić grożące zawaleniem attyki. Od tamtej pory już go nie odbudowano.

Zamek kazimierski ma dzieje większości polskich zamków. Wzniesiony przez Kazimierza Wielkiego wraz z upływem czasu podupadł. W epoce późnego renesansu został odbudowany już bardziej jako pałac a nie budowla obronna. Zniszczono go ponownie w okresie wojen ze Szwedami. Początkowo naprawiany, został wkrótce pozostawiony własnemu losowi i powoli zamienił się w romantyczną ruinę.

 

Spichlerz Feuersteina:

 

Spichlerz Feuersteina /Krzysztofa Przybyły/ przy ul. Puławskiej. 40 zbudowano przy trakcie pomiędzy śródmieściem a portem.

Miał 2 komory, a od frontu dobudowano jednopiętrową loggię z podcieniami.

Pochodzi z końca XVI w., ale sto lat później został przebudowany – dobudowano w nim drugie piętro, zniekształcając tym bryłę budynku, a także umieszczono bogato dekorowany późnorenesansowy szczyt wyodrębniony z korpusu gzymsem.

Następna przebudowa miała miejsce w 1838 r. i wiązała się z przystosowaniem budynku na potrzeby garbarni. Dokonał jej kolejny właściciel spichlerza – Mejer Wulf Feuerstein – stąd jego obecna nazwa.

Wojna oszczędziła spichlerz, ale wymagał on generalnego remontu. Do prac przystąpiono w 1948 r. Architekt Karol Siciński obniżył budynek o jedno piętro, przywracając mu pierwotną bryłę.

Kolejny remont miał miejsce w 1984 r. wykonany przez nowego właściciela – Muzeum Nadwiślańskie.  Dziesięć lat później (1993-1994) zrekonstruowano dekorację budynku.

 

Albrechtówka:

 

Z wapiennego stoku Albrechtówki roztacza się urzekająca panorama na letniskową wieś Męćmierz, Małopolski Przełom Wisły i Równinę Radomską.

Wieś Męćmierz - stary przysiółek flisacki leży w suchej dolince. Można nazwać ją „żywym skansenem”, gdyż wiele wiekowych chłopskich chałup zostało tutaj przeniesionych z innych miejsc, gdzie groziło im unicestwienie. A stało się to za przyczyna nowych właścicieli posesji – artystów, inteligencji głównie z Warszawy i Lublina, którym obecnie stare domostwa służą, jako domy letniskowe i miejsce swoistego azylu. Podobną funkcję pełni dzisiaj wiatrak-koźlak, stojący na stromej skarpie a przeniesiony z okolic Bałtowa.

Najprostsza droga do Męćmierza prowadzi wałem w górę Wisły. Należy minąć kamieniołomy, iść dopóki nie pojawią się pierwsze zabudowania - to będzie wioska Męćmierz.

Spacer (w jedną stronę) zajmuje około 45 min. od Rynku.

 

Góra Trzech Krzyży:

 

Wzniesienie u którego stóp leży miasteczko nazywane jest także Krzyżową Górą.

Trzy nawiązujące do Golgoty krzyże postawiono w 1708 roku. Miały one upamiętniać liczne ofiary zarazy morowej, która miała miejsce na tych terenach.

Zbocza i szczyt Góry Trzech Krzyży porasta chroniona prawnie, rzadka roślinność wśród której możemy znaleźć wisienkę karłowatą, omany i ostnice.

Pomimo, że stoki porastają wiązy, graby i leszczyna, z góry widać cały Kazimierz.

 

Muzeum Przyrodnicze:

 

Jeśli chcesz:

  • zobaczyć wnętrze XVI-wiecznego spichlerza, a w nim unikalną więźbę dachową
  • poznać osobliwości ożywionej i nieożywionej przyrody okolic Kazimierza Dolnego
  • obejrzeć panoramę małopolskiego przełomu Wisły
    i dioramę lessowego wąwozu
  • przenieść się w odległą przeszłość i wziąć do ręki skamieniałość liczącą 65 mln lat
  • zaobserwować z bliska życie pszczelej rodziny czy mieszkańców wiślanego akwarium
  • a także znaleźć odpowiedź na wiele istotnych pytań dotyczących Ciebie i otaczającego Cię świata

  przyrodnicze@kazimierz-muzeum.pl

Ekspozycje otwarte:

  • okres 1 V – 30 IX w godzinach 9:00 – 16:00
  • okres 1 X – 30 IV w godzinach 10:00 – 15:00

Ekspozycje zamknięte:

W poniedziałki i dni poświąteczne oraz 1 stycznia, pierwszego dnia Wielkanocy, w święto Bożego Ciała, 1 listopada, 11 listopada i 25 grudnia.

Uczestnicy lekcji muzealnych, odczytów i prelekcji odbywających się na ekspozycjach muzealnych obowiązani są ponadto do wykupienia jednorazowych biletów wstępu do Muzeum. Zamówienia na oprowadzanie po wystawach, lekcje, odczyty, prelekcje i wycieczki należy zgłaszać listownie lub telefonicznie nie później niż na 7 dni przed planowanym terminem.

 ------------------------------------------------------------------------------

Muzeum Przyrodnicze
Oddział Muzeum Nadwiślańskiego w Kazimierzu Dolnym
ul. Puławska 54
24-120 Kazimierz Dolny
e-mail: przyrodnicze@kazimierz-muzeum.pl

------------------------------------------------------------------------------

Zobacz także:

www.muzeumnadwislanskie.pl

 

Muzeum Nadwiślańskie:

 

Początki Muzeum Nadwiślańskiego sięgają dwudziestolecia międzywojennego.  W latach 1926-39 w Kamienicy Celejowskiej z inicjatywy Towarzystwa Przyjaciół Kazimierza zaczęto gromadzić zbiory artystyczno-historyczne. Zbiory te jednak nie zachowały się. W 1966 r. w Kazimierzu powstało Muzeum Regionalne, przekształcone 6 lat później w Muzeum Kazimierza Dolnego, które od 1987 r. działa pod obecną nazwą jako Muzeum Nadwiślańskie.

Obecnie zbiory muzeum liczą ponad 19 tys. eksponatów z dziedziny sztuk pięknych, rzemiosła artystycznego, historii, etnografii i przyrody umieszczonych w zabytkowych budynkach w różnych częściach Kazimierza (Kamienica Celejowska, spichlerz zbożowy Mikołaja Przybyły i dom wójtowski z Modliborzyc, willa Marii i Jerzego Kuncewiczów), w Janowcu (zamek Firlejów i dwór z Moniaków), a także od ubiegłego roku – w Puławach (Pałac książąt Czartoryskich). Również od ubiegłego roku działa oddział archeologiczny muzeum – Grodzisko Żmijowiska – tu jednak budynki, wzorowane na prasłowiańskich budowlach Słowian dopiero powstają. Ten oddział jednak z założenia działać będzie pod gołym niebem.

Muzeum Nadwiślańskie odwiedza w sumie około 100 tys. osób rocznie.

Dyrekcja muzeum mieści się w zabytkowym dworku z Gościeradowa usytuowanego w Kazimierzu przy ul. Podzamcze. Tu również mieści się dział dokumentacji i biblioteka.

Dział gromadzi księgozbiór z dziedziny historii sztuki, architektury, złotnictwa, nauk przyrodniczych oraz historii Kazimierza Dolnego. W zbiorach specjalnych znajdują się dokumentacje techniczne, naukowo-historyczne oraz fotograficzne zabytków gł. Kazimierza i Janowca (a także niektórych zabytków i zespołów urbanistycznych z terenu powiatu puławskiego), projekty archiwalne z lat 1945-1965 Karola Sicińskiego, dokumentacja wizualna muzealiów oraz imprez i wydarzeń muzealnych.

Informacje o zbiorach uzyskać można telefonicznie (81) 881 02 88 lub e-mail: biblioteka@kazimierz-muzeum.pl

Księgozbiór i wszystkie rodzaje zbiorów udostępniane są na miejscu w dni robocze w godz. 08.00 - 15.00

Istnieje możliwość wykonywania kserokopii ze zbiorów działu (do formatu A3)

 ---------------------------------------------------

Muzeum Nadwiślańskie

ul. Podzamcze 20

24-120 Kazimierz Dolny

e-mail: biblioteka@kazimierz-muzeum.pl

tel. (81) 881 02 88

fax (81) 881 02 77

 

Dom Marii i Jerzego Kuncewiczów:

 

Dom przy ul. Małachowskiego 19 w Kazimierzu Dolnym wzniesiono w roku 1936 dla wybitnej pisarki i jej męża prawnika, literata oraz polityka, według projektu architekta Karola Sicińskiego, którego twórczość wywarła silny wpływ na przedwojenny i powojenny kształt Kazimierza Dolnego. Nowoczesny jak na owe czasy budynek był letnią siedzibą Kuncewiczów zaledwie trzy lata (na stałe wraz z synem Witoldem mieszkali w Warszawie przy Placu Trzech Krzyży 8 m. 13). Po wybuchu II wojny światowej, we wrześniu 1939 roku, gospodarze udali się na emigrację wraz z grupą uciekinierów ze stolicy, którzy w Kazimierzu, w "Willi pod Wiewiórką", szukali schronienia. Wśród nich znaleźli się Julian Tuwim, Antoni Słonimski, Kazimierz Wierzyński, Mieczysław Grydzewski i Stanisław Baliński.

Kuncewiczowie wrócili do Kazimierza po trwającej prawie 20 lat tułaczce. Jednak "Dom pod Wiewiórką" nigdy nie był stałą siedzibą obojga: Kuncewiczowie spędzali tu część roku, prowadząc intensywne życie towarzyskie, gromadząc wokół siebie wybitne osobistości, przede wszystkim artystów, lecz zimę spędzali za granicą, zazwyczaj w Rzymie.

Dopiero po śmierci Jerzego Kuncewicza, w roku 1984, Maria Kuncewiczowa podjęła decyzję o całorocznym pobycie w Kazimierzu. Mieszkała tu pięć lat, aż do swojej śmierci 15 lipca 1989 roku.

W latach 1991-2005 domem opiekowała się Fundacja Kuncewiczów. Założył ją syn Marii i Jerzego Kuncewiczów - Witold, powierzając kierownictwo Edwardowi Balawejderowi. W tym czasie zorganizowano wiele interesujących sesji naukowych, spotkań autorskich i wystaw plastycznych z udziałem wybitnych twórców i naukowców oraz wolontariuszy.

Uchwałą Nr XXVII/380/04 sejmiku Województwa Lubelskiego z dnia 8 listopada 2004 roku wykupiono Kuncewiczówkę z rąk Witolda, syna Marii i Jerzego. W lutym 2005 r. przekazano posesję Muzeum Nadwiślańskiemu w Kazimierzu Dolnym.

wróć